شرح فراق

الفبای درد از لبم می‌تراود

نه شبنم، که خون از شبم می‌تراود

سه حرف است مضمون سی پاره‌ی دل

الف، لام، میم. از لبم می‌تراود

چنان گرم هذیان عشقم که آتش

به جای عرق از تبم می‌تراود

ز دل بر لبم تا دعایی برآید

اجابت ز هر یا ربم می‌تراود

ز دینِ ریا بی‌نیازم، بنازم

به کفری که از مذهبم می‌تراود

«قیصر امین‌پور»

هرگز نوامیدوار از فراز صخره‌های سختِ زندگی آینده را نظاره مکن،

ایمان، توان خفته‌یِ آدمی‌ست،

با ایمان به چشمه‌سارِ نتظار، خویش را می‌توان رساند به دنیای زیبایِ فرداها،

زندگی نامِ زیبایی‌ست از آسمانِ حضور و زمینی سرشار از عدالت...

«مهدی رستمی»

انتظار موعود، بازخوانی روایت مشتاقی‌ست

حدیث‌خوانی آنانی که در جستجوی روی نور‌اند

انتظار موعود بازسرایی قصه وصل است

مقاومت در برابر  به سایه رسیدن

یعنی بارش بی‌امانِ لبخند ِسلام

دیده به راه دوخته‌ام

مگر نه انتظار یعنی دیدگان خود را به راه آمدن باران مشغول نگاه داشتن

می‌گویند تو را می‌توان در عصرگاه روزهای آدینه نجوا کرد

دیده به راه دوخته‌ام

مگر نه انتظار یعنی لحظه شماری برای دیدار دیدگان دریاییِ کسی

مگر نه انتظار یعنی منتظر یک واقعه‌ی بزرگ بودن ...

مگر تو خود نگفتی که از همه به من نزدیک‌تری؟ پس چگونه است که من هر روز از تو دورتر می‌شوم.

کاش باز می‌گشت آن معصومیت از دست رفته.

کاش باز می‌گشت آن روزها که دستان دعایم به آسمانت می‌رسید.

کاش هرگز تو را گم نکرده بودم.

و این چه رسمی‌ست که من تو را گم کرده‌ام اما تو هر لحظه ندای بازگشت مرا سر می‌دهی و چونان مادری که طفل خویش را گم کرده باشد، از پی من می‌جویی.

این شب‌ها اگر گوش جان داشته باشم، ندای دعوت مرا به آمرزش و مغفرت خواهم شنید و من چه ساده تو را و رحمت تو را در غفلتم.

بهترین من! ای بی‌همتای من! به حق خوبانت در آغوش چنان مرا بفشار که دیگر از آغوشت جدا نشوم...

و مبعث، یادواره بعثت و خیزشِ دگرباره انسان است، رستاخیزِ بشریت.

و خداوند، این بار برترین بندگانش را قافله سالارِ قافله‌ی بشریت قرار داد تا از بهترین راهِ ممکن،‌ به سر منزل مقصود رساند.

سال‌روزِ ابلاغ رسالتِ برترین بندگان خداوند، تجلی رحمتِ بی‌کرانِ پرودگار بر عالمیان مبارک باد.

اگر تمامی جنیان و انسان‌ها بر محبت علی (علیه السّلام) جمع می‌شدند، آتش دوزخ را نمی‌افروختم.

«حدیث قدسی»

مولای غریبم!

آقای من!

چقدر فریادهای نکشیده و چه بغض‌های فرو خورده که در هجران تو بر ما عارض گشت.

مولای غریبم! پس کی چشمان کور ما به نور وجودت روشن خواهد شد؟

ببین بی‌تو این‌جا هر لحظه آوار غریبی بر سرم خراب می‌شود. ببین که چه‌ها بر سر ما می‌آید.

مولای خوبم!

می‌دانم که می‌دانی دردهایمان را. چقدر حرف‌ها و بغض‌ها دارم که در دامانت بگریم و بگویم.

مولا جان!

میلاد مولا امیرالمؤمنین، مولای مظلوم‌مان و یاور بی‌پناهان نزدیک است. به حرمت مولا امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) به بیچارگی و درماندگی‌مان رحم کن و فرج خود را بیش از پیش از خداوند متعال طلب کن.

اللهم بلغ مولانا الامام الهادی المهدی...

حدیثِ عشق تو مرا هم رسوای مردم کرده. ببین که بیابان در بیابان تشنه نگاه توام.

فریاد بی‌صدایم در سینه حبس گشته

از بس که ناله کردم آه‌ام صدا ندارد

...

دلگیر دلگیرم  از غصه می‌میرم مرا مگذار و مَگذر

با پای از ره مانده در این دشت تب‌دار

ای وای  می‌میرم

سوگند بر چشمت که از تو

تا دم مرگ دل بر نمی‌گیرم

مرا مگذار و مگذر

بللّه که غیر از جرم عاشق بودن ای دوست

بی‌جرم و تقصیرم مرا مگذار و مگذر

آشفته‌تر زآشفتگان روزگارم

از غم به زنجیرم مرا مگذار و مگذر

با شهپر اندیشه  دنیا گردم اما

در بند تقدیرم

مرا مگذار و مگذر 

«یدالله عاطفی»

کنار چشمه می خوشا وضو گرفتن

میان خلوت دل خوشا سحر نشستن

شبیه بغض باران شکستن و شکستن

تو بی‌نیازی و من لبالب از نیازم

شکفته عطر نامت میان جانمازم

اگر رسد به گوشت صدای من خدایا

شوم لبالب از تو خدا خدا خدایا

ای شهید، ای آنکه بر کرانه‌ی ازلی و ابدی وجود  برنشسته‌ای دستی بر آر و ما قبرستان نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب بیرون کش.

«سید مرتضی آوینی»

عرب رسم داشته و دارد که وقتی کسی از اهالی خانه‌ای خونش به ناحق به زمین ریخته شود، تا وقتی انتقام خون او گرفته نشده، بر سر در آن خانه پرچم سرخ نصب کنند. این پرچم، وقتی جایش را به پرچم سیاه می‌دهد که کسی بیاید و انتقام خون ریخته شده را بگیرد.
صدها سال است این پرچم گنبد طلایی امام حسین(علیه السلام) سرخ است، جزد دهه اول محرم که ۱۰ روز ، پرچم سیاه برافراشته می‌کنند. حالا ما همه منتظریم تا آن خونخواه اصلی بیاید، بعد همه با هم برویم آن پرچم سرخ را برداریم.

به نقل از همشهری جوان

شماره ۱۹۶